سفینه مرگ

admin 1397-07-08 ۰
سفینه مرگ

حسن محدث زاده

شترها را بیشتر با کوهان های برآمده، دست و گردن های دراز، مژگان های بلند و تحمل بسیار در مقابل سختی می شناسند. حیوانی که با پاهای کلفتش به شن های داغ بیابان، بی اعتنایی می کند و پیش می رود. مسیرهایی طاقت فرسا و سخت روی که اسب ها حتی جرأت پا گذاشتن به آن را هم ندارند. اما گاهی این کشتی بیابان رو، به سفینه مرگ تبدیل می شود.

روز جمعه جوانی ۲۹ ساله در نزدیکی روستای سرمستان شهرستان دیر با شتری تصادف کرد و جان سپرد و فرزندان خردسالش را در حسرت ابدی نوازش دوباره پدر نهاد. حادثه ای تلخ که بارها در سالیان اخیر تکرار شده است. هر بار با یک وا اسفا شروع می شود و به یک “شتر دیدی، ندیدی”؛ ختم می شود.

رییس شورای اسلامی روستای سرمستان گفته که سه سال قبل اقدام به انتقال آبشخوری شترها را به نقطه ای دور از روستا و اتوبان کرده و حتی جهاد_کشاورزی پذیرفته که سیمان، بلوک و لوله آب را به صورت رایگان در اختیار صاحبان شتر قرار دهد، اما آنها با این استدلال که برای تامین امنیت، باید حیوانات به محل زندگی شان نزدیک باشد، این پیشنهاد را نپذیرفته اند.

نمی دانم این پیشنهاد تا چه اندازه حقوق ساربانان را تامین می کرده اما این را می دانم که اصرار آنها بر عبور روزانه شترها از اتوبان، باعث اتفاقات زیادی در سال های اخیر شده است. اتفاقاتی که عده ای را به گورستان فرستاده و عده ای را مجروح و زخم تنیده، اسیر بستر بیماری کرده است. بماند که که شکم دریدگی این شترهای حُر، چه دردسرهایی را برای کشاورزان منطقه به وجود آورده است.

«احمد پاریابی» روز جمعه به دست شتری رفت، اما آیا این شتر باید درِ خانه ی مرگ چند نفر دیگر بخوابد تا این روش پرورش و نگهداری، اصلاح شود؟ سرگردانی این حیوان صبور، چند خانواده دیگر را باید عزادار کند تا تدبیری اندیشیده شود؟
فرد قربانی در تصادف با شتر

انگار عادت کرده ایم که فتبارک احسن الخالقین را به هیچ بنگاریم تا او در جدال ماشین، جاده و مرگ و حتی شتر!! گم شود و گم شود. چه بسا قلبی که برای دیدن دوباره معشوقه می تپید و یا برای لبخند دوباره فرزندش و یا شادمان از اتمام اقساط جانفرسای وام بانک و یا خدمت سربازی بود و چه آرزوها که برای خود نقاشی نکرده بود، اما در لای غفلت و روزمرگی ما، ترمز می کشد و آن همه آمال را به حسرتی همیشگی بدل می کند.

آقایان مسئول! تا ناگهان دوباره دیر نشده است، راهی نو را بنا نهید که هم حقوق حیوان زبان بسته تامین شود و هم خیال رانندگان از این بلندقامت مزاحم در جاده راحت باشد.

در جایی می خواندم که تا سال ۲۰۳۵، دو میلیون راننده آمریکایی شغلشان را به دلیل ورود کامیون های هوشمند به ناوگان حمل و نقل این کشور، از دست می دهند، آن وقت ما لَنگ موضوع پیش افتاده ساماندهی چند نفر شتر هستیم‌.

یک دیدگاه